woensdag 7 juni 2017

M.a.w: Leegte

Toen ik jong was moest ik er niets van hebben maar door de jaren heen ben ik er van gaan houden: de leegte van dit stukje Nederland. Weidse vlaktes, links en rechts, zover je kunt kijken. Waar tijdens de winter en het vroege voorjaar alleen de horizon het eind van je blikveld markeert, slechts een enkele keer onderbroken door groepjes bomen waarin wonderlijk genoeg altijd precies een boerderij past.
Boven het streepje aarde waarop we staan lijkt de lucht bij tijd en wijle oncontroleerbaar, met onzichtbare krachten die wolken stuwen tot razernij. Evenwel laten dezelfde krachten in de zomer de graanvelden lieflijk golven. Dan zindert de warmte en houdt alles en iedereen de adem in om in stilte van dit moois te genieten.

Maar als de lucht loodgrijs is, en buiten kletsnat en waterkoud, is deze leegte ook zomaar identiek aan troosteloosheid. Zo'n dag waarop het maar niet goed licht lijkt te willen worden. Dan zie je hier niemand. Dan wil je hier eigenlijk niet zijn.
Maar ook dat heeft z'n charmes natuurlijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen