zaterdag 19 augustus 2017

In de trein

In de trein van Leeuwarden terug naar Groningen zitten een jonge moeder en haar zoontje van een jaar of 5 schuin tegenover mij. Zij draagt een burka. Het jongetje heeft een groene parka aan die tot zijn kin gesloten is en ook de capuchon op zijn hoofd is dichtgeknoopt. Anders dan een paar Nederlandse leeftijdsgenootjes verderop in de coupe die luidruchtig met elkaar praten en lachen, zit het jongetje stil naast zijn moeder. Met rechte rug kijkt hij met grote en serieuze ogen onafgebroken naar buiten, waar het ene na het andere groene weiland met koeien en schapen, maar ook vaak helemaal leeg zonder dieren, voorbij komt. Zijn moeder kijkt mee, de handen rustig in haar schoot. Beiden zijn de hele reis stil. Als ik naar het jongetje kijk draait ze haar hoofd. Ik glimlach naar haar en krijg een warme glimlach terug. Het zet me aan het nadenken over hun leven, dat ongetwijfeld zo heel anders is dan het mijne. ..Wat gaat er in dat hoofdje om?
Pas bij het binnenrijden van het station in Groningen staat hij opeens bovenop de bank, wijst met gestrekte arm naar andere treinen en begint opgewonden tegen zijn moeder te praten. Gelukkig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen